Naakt door het leven gaan, kwetsbaar of krachtig?

Het is al bijna twee maanden geleden dat ik een blog geschreven heb. Ben wel aan verschillende blogs begonnen maar steeds stagneer ik. Ik voel dat ik ergens iets blokkeer, alleen heb ik nog niet de tijd genomen om na te gaan wat er in mij gebeurt op het moment dat ik schrijf. Wat maakt dat het niet meer stroomt als ik schrijf? Als ik nu even stop en voel, dan voel ik angst, angst en verdriet. De angst om gezien te worden en het verdriet wat daarmee gepaard gaat. Sinds ik besloten heb dat ik online mijn inkomen wil genereren, en dus zichtbaar wordt op een andere manier, steekt deze angst de kop op. Inmiddels ken ik ‘r wel, hallo angst welkom 🙂

Bij angst om gezien te worden gaat het eigenlijk nooit om de angst om gezien te worden maar om de gevolgen die het kan hebben als je jezelf echt laat zien. Als ik echt laat zien wie ik ben, me helemaal blootgeef dan gaat dat natuurlijk gepaard met de kans om afgewezen te worden. En afgewezen worden om wie ik werkelijk ben voelt een stuk naarder dan afgewezen worden als ik niet 100% mezelf ben. Ik word liever afgewezen met m’n kleren aan dan als ik poedelnaakt voor iemand sta. Is gelukkig nog nooit gebeurd maar voelt als een passende metafoor😊

Maar ik voel me wel poedelnaakt en dat voel ik al een tijdje. De reden waarom ik me zo voel is omdat ik geen muurtje meer om me heen heb, geen schild meer wat me beschermd. It’s just me….. En eigenlijk is dat een van de mooiste dingen die ik gerealiseerd heb, want wat ik had een schild om me heen! Het heeft dan ook jaren gekost om het op te lossen, maar het is weg. En dus voel ik me naakt, poedelnaakt en kwetsbaar. En als ik in gedachten terug ga naar een tijd waarin ik dat schild nog niet had, was ik zo jong dat kwetsbaarheid nog helemaal geen issue was.

De laatste tijd komt er steeds een herinnering boven van toen ik klein was, een jaar 5, 6. Vaak als mijn vader ’s avonds thuiskwam, verstopte ik me achter de bank en iedere keer vond ik dit weer net zo spannend en net zo leuk als de keer ervoor. M’n vader kwam dan binnen en vroeg waar ik was waarop m’n moeder antwoordde dat ze dat niet wist, ik sprong achter de bank vandaan en m’n vader schrok natuurlijk enorm, ook iedere keer weer 😊 Wat me raakt als ik hieraan terugdenk is die enorme onbevangenheid.

Onbevangenheid zoals alleen een kind die heeft, geen enkele schroom, geen enkel vooroordeel, totaal vrijmoedig zijn. Ergens onderweg naar volwassenheid raken we dit kwijt. Er komt schroom, we zitten vol met (voor)oordelen en de vrijmoedigheid is bij velen ver te zoeken. We bouwen een muur of schild om ons heen om de kwetsbaarheid te verhullen en raken het contact met wie we werkelijk zijn kwijt.

Sinds ik begonnen ben met het afbreken van dat muurtje, het langzaam laten oplossen van mijn schild, neemt mijn kwetsbaarheid toe. In mijn twintiger jaren was er nauwelijks ruimte voor kwetsbaarheid, dat schild was zo enorm, daar kwam niets doorheen. Alleen als ik in een omgeving was die echt veilig voelde, dan loste het schild op en liet de kwetsbaarheid haar gezicht (even) zien. Ik vond mezelf altijd een krachtig persoon, later ben ik gaan zien dat ik een krachtig schild had maar dat echte kracht gepaard gaat met kwetsbaarheid, deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Zonder kwetsbaarheid geen kracht, dat voel ik nu meer dan ooit. Ik voel me krachtiger en kwetsbaarder dan ik me ooit gevoeld heb en nu is de tijd gekomen om daar een balans in te vinden en dat is een mooie uitdaging. Het voelt zo fijn om te leven vanuit zachtheid, vanuit liefde en compassie, daar voel ik me het meest in thuis. En dat klopt ook wel want dat is wie ik werkelijk ben, dat is wie jij werkelijk bent, we zijn is essentie allemaal LIEFDE alleen hebben we daar lagen omheen gebouwd gedurende ons leven. Lagen, muurtjes, schilden, van alles om onszelf te beschermen, alles om maar niet gekwetst te worden.

Maar wat nou als je in een staat kan verkeren waarin het simpelweg niet meer mogelijk is om gekwetst te worden? Wat nou, als je volledig zonder schild of muurtje door het leven kan gaan zonder enige angst om gekwetst te worden? Wat zou je dan doen wat je nu niet doet? Wie zou je dan zijn? Steeds meer ben ik in contact met die staat van zijn, een staat waarin het werkelijk niet meer uitmaakt wat iemand anders zegt of doet omdat ik weet en voel dat dit helemaal niks met mij te maken heeft, dat het helemaal niks persoonlijks is.

En, misschien nog wel veel belangrijker, in deze staat voel ik niks dan liefde voor mezelf en voor de ander. En als liefde het enige is dat je voelt dan is er geen ruimte voor al die bullshit die maakt dat we ons gekwetst voelen. Want veel vaker nog kwetsen we onszelf dan dat een ander dit doet. Je zou je zelfs af kunnen vragen of het wel mogelijk is om gekwetst te worden door een ander. We geven immers zelf betekenis aan de woorden die iemand tegen ons zegt. Daarbij hebben we altijd de keuze om woorden van een ander bij de ander te laten.

Maar wat ik wel merk is dat ik deze staat van zijn eigenlijk alleen maar kan leven als ik me helemaal veilig voel. Zodra ik ook maar iets voel, hoor of zie wat niet veilig is dan trek ik m’n beschermingsschild op en raak ik de verbinding kwijt raak met al wat is. De verbinding met de levensenergie, de bron, Prana, Chi, Tao, God, noem het zoals je wilt, maar zodra we een schild optrekken of een muurtje om ons heen bouwen zijn we de verbinding ermee kwijt. En als we de verbinding niet meer voelen ervaren we een leegte die we, vaak onbewust, gaan vullen met externe factoren. En dit is precies wat je ziet in de westerse wereld en precies de reden waarom er zo ontzettend veel soorten verslavingen en destructieve gewoonten zijn.

Op het moment namelijk dat je echt in verbinding leeft, dan voel je je vervuld, gelukkig en compleet. En als je je compleet voelt dan heb je dus niks meer nodig, je bent verzadigd. We hebben die verbinding nodig om ons compleet te voelen, het is wie we zijn, het is waar we vandaan komen. We zijn onderdeel van die bron en als we ons verbinden met een ander, verbinden we ons weer een beetje met onszelf. Als we ons verbinden met de natuur, verbinden we ons weer een beetje met onszelf maar hoe zou het zijn als we ons gewoon weer gaan verbinden met onszelf, verbinden met de bron, verbinden met al wat is.

Het is een reis die velen van ons nu aan het maken zijn en dat is precies waar deze tijd over gaat. We leven in het tijdperk van Eenheid maar eigenlijk zitten we nog in de transitie. Een tijdperk duurt om en nabij 2150 jaar dus we hebben nog even 😊 Dus neem je tijd, je hebt nog genoeg levens om echt te gaan leven vanuit eenheid en doe in dit leven wat goed voelt voor jou. Volg je verlangens en neem de actie die nodig is om het verlangen te vervullen. Werk aan jezelf, laat los wat je niet meer dient, vergroot je bewustzijn en wordt beetje bij beetje dat wat je werkelijk bent,

LIEFDE UIT EEN ONEINDIGE BRON!

Veel liefs,
Chantal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *