Groter dromen dan goed voor je is, ken je dat?

Groots dromen, ik hou ervan! Hoe groter je dromen hoe mooier je leven, dat is in ieder geval waar ik in geloof! ALLES wat je ziet is ooit begonnen met een droom of een gedachte, dus als je een waanzinnig mooi leven wilt hebben, dan is groots dromen daar een onderdeel van. En een waanzinnig mooi leven, is PRECIES wat ik wil!
Nu heb ik al echt een mooi leven, voel me erg dankbaar en gelukkig met alles wat er in mijn leven is. EN ik heb een droom, meerdere dromen eigenlijk, maar velen ervan zijn verbonden met wat je mijn hoofddroom zou kunnen noemen. Vrijwel alles wat ik momenteel doe, draagt bij aan het verwezenlijken hiervan.

Wat is die droom dan, hoor ik je denken. Mijn droom is dat ik binnen drie jaar een superfijne plek creëer in Sri Lanka. Een plek waar mensen voor korte of langere periode kunnen verblijven om (weer) te leren leven vanuit hun ware natuur, worden wie ze werkelijk zijn.

Weer leven vanuit hun bron, hun kern, hun wezen, hun goddelijke kern, geef het een naam. Vanuit deze prachtige plek wil ik mensen helpen het leven te leiden waarvoor ze hier op aarde zijn gekomen; hun hoogste potentieel te verwezenlijken vanuit rust en vertrouwen.

Iedereen die hier verblijft helpt met het creëren en onderhouden van deze plek en verblijf is op basis van vrijwillige donatie
. We verbouwen ons eigen voedsel, genereren energie op verschillende manieren en hebben een bron die ons van water voorziet. We zijn vrijwel volledig zelfvoorzienend. Het is een plek die organisch zal ontstaan en precies de juiste mensen aantrekt die nodig zijn om het te kunnen laten ontstaan. Het is een plek van heling, bewustwording en ontwaken en dit alles wordt vanuit liefde, compassie en dankbaarheid gedaan. En dit vooral met HEEL VEEL plezier en humor.

De plek is omringd door de prachtig mooie natuur die Sri Lanka rijk is en dicht bij het strand. Eigenlijk wil ik een groot stuk land aan het strand, maar ik vraag me af of je dan goeie grond hebt om groente te verbouwen…. Maar goed, wat niet is kan gecreëerd worden dus we doen aan het strand. Terwijl ik dit schrijf ontstaat de plek al en voel ik het in heel mijn hart en ziel, ZO MOOI!!

Nou is dit best een grote droom, maar zeker niet groter dan goed voor me is, deze droom past precies! En om dit te kunnen doen heb ik een paar jaar geleden bedacht dat ik online mijn inkomen wil genereren, dat kan immers overal vandaan. Van alles geprobeerd en uiteindelijk is Peaceful Minds ontstaan; een online omgeving waar je verschillende programma’s kunt volgen die allemaal bijdragen aan heling, bewustwording en ontwaken; aan het krijgen van een peaceful mind.

In mei ben ik begonnen met het ontwikkelen van het Peaceful Mind Master Program
. Een supermooi programma, al zeg ik het zelf, waarvan de blauwdruk binnen no time op papier stond. Ik zag het hele programma voor me en werd er enorm enthousiast van. En toch schoot het allemaal niet op in de ontwikkeling. Na 3 modules liep ik wat vast, wist ik het niet zo goed meer. Ik ging twijfelen, weer een andere kant op, nieuwe ideeën, ik schoot een beetje alle kanten op en creëerde weinig tot niks.

Ik kreeg ontzettend last van m’n rug waardoor ik een maand of 2 niet echt kon zitten. Ideeën vlogen nog steeds alle kanten op en ik viel terug in hetgeen waar ik me HEEL comfortabel bij voel, aan mezelf werken. Waar sommige mensen juist willen vluchten in plaats van aan zichzelf werken, vind ik dit juist heerlijk dus ging ik aan de slag.
Oude pijnen diende zich aan, blokkades mochten geheeld worden, inzichten kwamen naar boven en nog meer oude pijn diende zich aan. Angst voor afwijzing, me niet goed genoeg voelen, er niet helemaal mogen zijn, allemaal thema’s waar ik al 15 jaar op allerlei manieren aan gewerkt hebt en waar ik weer een laagje dieper kon gaan.

Langzaam ging het met m’n rug weer beter, kon weer zitten, van alles geheeld maar de duizelingen bleven aanhouden. Tot afgelopen week. Donderdag krijg ik het inzicht dat ik kleiner mag beginnen, dit komt voorbij maar ik kan het nog niet echt pakken. Vrijdag heb ik een skype afspraak met mijn buddie van de training die ik doe en bespreek het met haar. Ik zeg dat ik het gevoel heb dat ik veel kleiner moet beginnen. Dat het lanceren van een masterprogramm van een half jaar veel te groot is, ik kan het allemaal helemaal niet overzien. Ik realiseer me dat het me LETTERLIJK duizelt.

Wat als het een succes wordt? Ik werk er nog naast, waar ga ik de tijd vandaan halen om dat allemaal te doen? Hoe ga ik zorgen dat ik in die drukte de waarde blijven leveren waar ik voor sta? Ineens komen allerlei vragen naar boven waar ik geen antwoord op heb en ik zie wat ik gedaan heb. Ik heb een droom van de toekomst veel te ver naar voren gehaald. Natuurlijk komt er wel een Peaceful Mind Masterprogram en natuurlijk gaat dat een succes worden maar dat is niet waar ik moet beginnen, dat is NIET mijn EERSTE stap, dat is mijn weet- ik-veel-hoeveelste stap.

Beginnen bij het begin, daar heb ik nog weleens moeite mee. In mijn GROTE enthousiasme loop ik mezelf voorbij, ga VEEL te hard en begin al bij stap 10. Een valkuil die ik ZO goed van mezelf ken en waar ik toch keer op keer weer met hetzelfde enthousiasme keihard in val, zo hard dat het me letterlijk duizelt.

Terwijl ik hier met Heleen over praat zie ik het allemaal en zie ik ook waar ik WEL moet beginnen, gewoon bij iets kleins. Een blog schrijven, berichtjes plaatsten op facebook en een challenge maken. Eerst eens mensen kennis met me laten maken, ze vertrouwd laten worden met wie ik ben en wat ik te bieden heb. Kleine stapjes in plaats van 1 grote megasprong.

Al heel snel voel ik hoe er een enorme RUST ontstaat en terwijl ik dat voel, wordt me pas duidelijk dat ik die echte rust eigenlijk even kwijt was. Ik voel hoe de energie weer gaat stromen en hoe het weer klopt, ik weet wat mijn eerstvolgende stap is en het voelt weer goed. En terwijl ik me zo voel, realiseer ik me dat de eerstvolgende stap het enige is wat ik hoef te weten. Zodra die gezet is, dient de volgende stap zich vanzelf aan en wanneer de tijd rijp is, zal het Peaceful Mind Master Program zich als vanzelf ontvouwen. Maar nu eerst mijn allereerste blog!

Dit is wat wij mensen vaak doen, de lat zo hoog leggen dat we er net niet bij kunnen, of daar waar ‘ie niet eens meer te zien is, zoals in mijn geval. En dit DOET wat met je, letterlijk. Ik creëer blijkbaar fysieke klachten waardoor ik even niks meer kan doen. Ik sla mezelf als het ware lam. Anderen worden boos op zichzelf of voeren de druk zo hoog op dat er (enorme) spanning ontstaat of gaan maar door met zichzelf pushen dat ze oververmoeid raken. Iedereen heeft een eigen mechanisme met een eigen reactie, wat is jouw mechanisme? Hoe reageer jij als je de lat te hoog legt?

Veel liefs,
Chantal

2 reacties


  1. Wat een mooie droom heb jij! Als ik de lat te hoog leg dan ga ik mijn hoofd zitten en schiet ik alle kanten op. Te veel denk en te weinig doen. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om het redelijk snel te herkennen. Dan doe ik even een stap terug om weer bij mezelf te komen. Ik ben blij dat jij mijn buddie bent Chantal! Liefs Heleen

    Beantwoorden

    1. Mooi Heleen! Fijn dat je het redelijk snel herkend inmiddels en een manier hebt gevonden om weer terug te komen bij jezelf.
      Ik ben ook heel blij met jou als buddie! Dat we elkaar nog maar veel mogen inspireren op onze weg naar succes!
      Liefs Chantal

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *